Pracowa\u0142em w Providencie, przeczytacie o tym w moim CV. Ponad dziewi\u0119\u0107 d\u0142ugich lat, z kt\u00f3rych sze\u015b\u0107, jako mened\u017cer sprzeda\u017cy, a wi\u0119c osoba, kt\u00f3ra cz\u0119sto odwiedza\u0142a klient\u00f3w wsp\u00f3lnie z przedstawicielami, \u017ceby wdra\u017ca\u0107 ich do pracy albo wspiera\u0107 w trudnych przypadkach.<\/p>\n
Napatrzy\u0142em si\u0119 w tym czasie na tak r\u00f3\u017cnorodne sytuacje \u017cyciowe klient\u00f3w, \u017ce pewnie wystarczy\u0142oby na niejedn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119. Chodzi\u0142em po moim rodzinnym Gnie\u017anie i zagl\u0105da\u0142em w bramy kamienic, kt\u00f3re dzi\u015b mijam samochodem. Widzia\u0142em rodziny mieszkaj\u0105ce w suterenach z oknami na podw\u00f3rze, w wilgotnych, ciemnych mieszkaniach socjalnych. Odwiedza\u0142em klient\u00f3w w rozmaitych wsiach, albo mieszkaj\u0105cych gdzie\u015b w polu w male\u0144kim domu, przed kt\u00f3rym le\u017ca\u0142a ha\u0142da odpadk\u00f3w po obieraniu cebuli, kt\u00f3rymi gospodarze palili w piecu, bo \u017cyli w\u0142a\u015bnie z obierania cebuli. Po jednej, pi\u0119tnastominutowej wizycie w tym domu musia\u0142em wyrzuci\u0107 garnitur, bo nie mog\u0142em si\u0119 pozby\u0107 zapachu, czy smrodu, jak kto woli. Widzia\u0142em niespe\u0142na rocznego dzieciaczka raczkuj\u0105cego zim\u0105 w niedogrzanym wiejskim domu po pod\u0142odze tak brudnej, \u017ce niewiele si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0142a od podw\u00f3rka, z ko\u015bci\u0105 kurczaka w r\u0119ce, kt\u00f3r\u0105 raz na jaki\u015b czas ch\u0142opczyk wk\u0142ada\u0142 do buzi i ssa\u0142. Wszystko w obecno\u015bci rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy nie widzieli w tym nic zdro\u017cnego. Dodam, dla rzetelno\u015bci, \u017ce nie by\u0142a to rodzina patologiczna \u2013 ot trzydziestolatkowie, wychowani na wsi, prawdopodobnie w takich samych warunkach, na jakie pozwalali swojemu synkowi. Dziecko by\u0142o zdrowe; wiem, bo by\u0142em u tych klient\u00f3w kilkakrotnie na przestrzeni kilku lat. Oczywi\u015bcie, widzia\u0142em te\u017c patologie i dramaty rodzin toczonych choroba alkoholow\u0105, agresj\u0105, albo po prostu borykaj\u0105cych si\u0119 z chorobami psychicznymi kt\u00f3rego\u015b z cz\u0142onk\u00f3w rodziny.<\/p>\n
Ale w ogromnej wi\u0119kszo\u015bci byli to ludzie uczciwi, naprawd\u0119. Ludzie, kt\u00f3rzy ci\u0119\u017cko pracowali, \u017ceby utrzyma\u0107 siebie i rodzin\u0119. Pami\u0119tam, \u017ce wraca\u0142em wtedy do domu i zwyczajnie \u0142apa\u0142em do\u0142a. \u017be ludzie \u017cyj\u0105 w takich warunkach, \u017ce borykaj\u0105 si\u0119 z problemami, czy chorobami, o kt\u00f3rych istnieniu wcze\u015bniej nie mia\u0142em poj\u0119cia. A oni \u017cyli i, czego nie rozumia\u0142em, cz\u0119sto byli po prostu pogodni<\/strong>. Mo\u017ce nie tryskali szcz\u0119\u015bciem, ale byli pogodni. A ja? By\u0142em tym przyt\u0142oczony, miewa\u0142em momenty, kiedy chcia\u0142em rzuci\u0107 t\u0119 prac\u0119, i zamieni\u0107 j\u0105 na posad\u0119 urz\u0119dnika, kt\u00f3ry siedzi do emerytury przy tym samym biurku i ma zawsze ciep\u0142e i czyste r\u0119ce. To by\u0142 taki etap w moim \u017cyciu, kiedy mas\u0119 uwagi kierowa\u0142em na t\u0105 jego stron\u0119, wobec kt\u00f3rej by\u0142em bezsilny i, kt\u00f3ra mnie przyt\u0142acza\u0142a.<\/p>\n Cieszy\u0107 si\u0119 tym, co mam, zamiast my\u015ble\u0107 o tym, \u017ce nie mam wszystkiego, czego bym chcia\u0142.<\/strong> Nie pisz\u0119 tylko o sprawach materialnych, cho\u0107 one te\u017c s\u0105 sk\u0142adow\u0105 mojej nauki poczucia szcz\u0119\u015bcia. Pisz\u0119 o tym, \u017ce niszcz\u0105ce pragnienie \u017cycia w lepszym \u015bwiecie ust\u0119puje coraz cz\u0119\u015bciej rado\u015bci \u017cycia w \u015bwiecie takim, jaki jest. Nie ogl\u0105dania si\u0119 na to, \u017ce za oknami wichura i deszcz, \u017ce listopad, albo w og\u00f3le jesie\u0144 jest bez sensu, przyt\u0142acza, wywo\u0142uje chandry i bez sensu.<\/p>\n I bez sensu.<\/p>\n Zwracam uwag\u0119 na to, \u017ce je\u015bli za oknami leje, to ja obserwuj\u0119 to siedz\u0105c w ciep\u0142ym domu z rodzin\u0105. No dobra, czasami w hotelu, ale te\u017c ciep\u0142ym. Ucz\u0119 si\u0119 nie przyzwyczaja\u0107, bo wiem, \u017ce jak si\u0119 przyzwyczajam to przestaj\u0119 docenia\u0107 to, co mam.<\/strong> Ucz\u0119 si\u0119, \u017ce to naprawd\u0119 nie jest takie oczywiste, \u017ce mam to, co mam, bo na to zapracowa\u0142em, zas\u0142u\u017cy\u0142em. Tak, zapracowa\u0142em, ale przecie\u017c widzia\u0142em ludzi, kt\u00f3rzy pracowali, pracuj\u0105 w du\u017co trudniejszych warunkach ni\u017c ja, fizycznie, po kilkana\u015bcie godzin, niezale\u017cnie od pogody, a nie maj\u0105 nawet cz\u0119\u015bci tego, co ja mam. Ucz\u0119 si\u0119 docenia\u0107 co\u015b, co nazywamy drobiazgami.<\/strong> Uwierzyliby\u015bcie, \u017ce mo\u017cna si\u0119 pop\u0142aka\u0107 ze wzruszenia, stoj\u0105c pod prysznicem w\u0142a\u015bnie z tego powodu, \u017ce si\u0119 pod nim stoi? Po dw\u00f3ch tygodniach przemywania cia\u0142a wilgotn\u0105 g\u0105bk\u0105 w szpitalnym \u0142\u00f3\u017cku, uwierzcie, \u017ce mo\u017cna. Ja p\u0142aka\u0142em.<\/p>\n Zwyk\u0142y prysznic.<\/p>\n Ot\u00f3\u017c, nic nie jest zwyk\u0142e.<\/p>\n Zdaje si\u0119, nie jestem pierwszym, kt\u00f3ry na to wpad\u0142 :). Ale wiem te\u017c, \u017ce wiedza to jedno, ale dopiero zestawienie jej z w\u0142asnym do\u015bwiadczeniem staje si\u0119 czym\u015b \u017cywym, czym\u015b w\u0142asnym.<\/p>\n I chyba o tym najbardziej jest ten tekst.<\/p>\nA potem zacz\u0105\u0142em si\u0119 uczy\u0107.<\/h4>\n
D\u0142ugo to trwa\u0142o. Nie, to nie jest czas przesz\u0142y, to wci\u0105\u017c trwa.<\/h4>\n
Dzisiaj robi\u0119 co\u015b zupe\u0142nie innego. Nie widz\u0119 wprawdzie sytuacji moich klient\u00f3w, ale to nie znaczy, \u017ce nie jestem ich \u015bwiadkiem. Nadal pracuj\u0119 z lud\u017ami i s\u0142ysz\u0119 o tym, co prze\u017cywaj\u0105 i w jaki spos\u00f3b. To te\u017c bywa obci\u0105\u017caj\u0105ce, uwierzcie.<\/h5>\n
Czego si\u0119 ucz\u0119?<\/h4>\n
Nie chodzi o to co i ile mam, ale, na ile potrafi\u0119 to doceni\u0107. I jestem przekonany, \u017ce je\u015bli nie potrafimy docenia\u0107 tego, co dzi\u015b mamy, to nawet, je\u015bli kiedykolwiek b\u0119dziemy mieli wszystko, o czym dzi\u015b marzymy, nadal nie b\u0119dziemy mieli niczego.<\/strong><\/h4>\n